ای وای بر اسیری.کز یاد رفته باشد..

در دام مانده صید و صیاد رفته باشد..

آه از دمی که تنها.با داغ او چو لاله..

در خون نشسته و او چون باد رفته باشد..

خونش به تیغ حسرت یارب.حلال بادا..

صیدی که از کمندت.آزاد رفته باشد..

از آه دردناکی.سازم خبر دلت را..

روزی که کوه صبرم بر باد رفته باشد..

شادم که از رقیبان.دامن کشان گذشتی..

گو مشت خاک ما هم.بر باد رفته باشد..

 

نوشته شده در یکشنبه 2 فروردین1388ساعت 11:51 بعد از ظهر توسط علی.مجید| |