زیر بارون راه نرفتی تا بفهمی من چی میگم.

تو ندیدی او نگاه رو تا بفهمی از کی میگم.

چشمهای اون زیر بارون سر پناه امن من بود.

سایهء بودن دنج پلکاش جای خوب گم شدن بود.

تنها شب مونده و بارون همهء سهم من این بود.

تو پرنده بودی من سرو ریشه هام توی زمین بود.

اگه اون رو دیده بودی با من این شعر رو می خوندی.

رو به شب داد میکشیدی نازنین چرا نموندی.؟!

حالا زیر چتر بارون بی تو خیس خیس خیسم.

زیر رگبار گلایه دارم از تو مینویسم....