سوی منزلگه ویرانهء خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و ویرانهء خویش

می برم تا که در آن نقطهء دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکهء عشق

زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا زتو دورش سازم

زتو ای جلوهء امید محال

می برم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

به خدا غنچهء شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخه بچید

صد خزان شدم و صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید..........