یکی را دوست می دارم. ولی افسوس که او هرگز نمیداند.

نگاهش میکنم من .شاید بخواند از نگاه من که او را دوست می دارم.

ولی افسوس که او هرگز نگاهم را نمی خواند.

به برگ گل نوشتم من که او را دوست می دارم.

ولی افسوس او گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند.

صبا را دیدم و گفتم :صبا :دستم به دامانت!!!

بگو از من به دلدارم.تو را من دوست می دارم!

ولی ناگه ز ابر تیره برقی .جست و روی ماه تابان را بپوشانید.

من به خاکستر نشینی عادت دیرینه دارم.

سینه مالامال درد.اما دلی بی کینه دارم.

پاکبازم من ولی در آرزوی عشق بازی.

مثل هر جنبنده ای .من هم دلی در سینه دارم....!